Balgıç Balcı’nin ilk uzun metrajında, sınıfsal sınırların ve toplumsal baskıların yankısını, Filiz ile Şule üzerinden okuyucuya taşıyor. Filiz’in annelikle yüzleşmesi ve özgürleşme arzusunun, toplumun gözünden saklanan gerçeklerle karşılaşması bu filmin merkezi noktasını oluşturuyor; Bige Önal’ın performansı ise bu bağlamda toplumsal cinsiyetin kırılgan yanlarını görünür kılıyor. Üç boyutlu bir portre olarak anneliğe alışma süreci ve bunun politik öznesi haline gelme çabası, sinemanın kişiselin politik olduğu savını sahneye taşıyor.
İlk yarıda Filiz’in zoraki annelik durumuyla başlayan anlatı, yazar ve yönetmenin memnuniyetle işaret ettiği bir soruyu gündeme getiriyor: Benliğimizi ve bedenimizi anlamlandırma süreçlerinde hangi güçler bizi şekillendirir? Bu soru, sinemacı olarak kendi yaşam deneyimlerinden güç bulan bir kurmaca diliyle cevaplanıyor. Çeşitli kadınların benzer sıkıntılarıyla yüzleşmesi, konuşmanın ve paylaşmanın özellikle sinemada ne kadar az alan bulduğunu gösteriyor; bu yüzden öykü kişisel olmakla kalmayıp toplumsal bir tartışmaya dönüşüyor.
-Kadının üretimin içine katılmasının sürtüşmeleri ve toplumsal cinsiyet politikaları ile ilintili olan bu film, yalnızca bireysel bir mücadeleyi anlatmıyor; aynı zamanda dayanışmanın ve iletişimin dönüştürücü gücünü vurguluyor. Şule’nin özgünlük arayışında ortaya çıkan mülkiyet meselesi, iki kadının kaderini kesiştirirken onları ortak bir çaba etrafında kenetliyor. Bu ortaklık, hem kadınlık deneyimlerini derinleştirmek hem de çeşitli bakış açılarını bir araya getirerek yeni çözümler üretmek için bir zemindir.
İlk filminin izlerinden yola çıkan bu yapı, öfkenin daha sakin ve içkin bir resmine evrilmesini hedefliyor. Nefesin kesilmesiyle gelen gerilimin aksine, bu kez atmosfere dinginlik ve stilize bir estetik hâkim oluyor; ama anlatının özündeki mücadele ve isyan her daim belirginleşiyor. Bu, değişen bir sinematografik dilin, farklı bir sınıf temsilini daha incelikli bir tonla aktarmasıdır. Zamanla, anlatıcının kendi ifade biçimini yeniden tasarlaması, karşılaştığı zorluklara karşı yeni yollar aramasıyla paralel ilerliyor. Böylece seyirciye, kadının özgürleşmesinin yalnızca bir hayal değil, birlikte hareket edildiğinde mümkün olan somut bir süreç olduğuna dair net bir mesaj iletiliyor.
