Arter, yılın ilk yarısında sanatseverlere unutulmaz deneyimler sunan iki önemli sergiye ev sahipliği yaptı. Bu sergiler, küratör Selen Ansen’in özenli dokunuşlarıyla ziyaretçilere kapılarını açarken, sanatın farklı boyutlarını ve insanlık durumunu derinlemesine irdeleyen özgün temalarla zenginleşiyor. Özellikle, Koray Ariş’in içsel dünyasına ve yaşamına odaklanan “İçinde Yaşadığımız Deri” ile Kader Attia’nın toplumsal meseleleri sorgulayan “Asesinos! Asesinos!” sergileri, sanatın toplumsal ve bireysel anlamda dönüştürücü gücünü yeniden hatırlatıyor.
Bu iki sergi, sanatın sadece estetik değil; aynı zamanda eleştirel, sorgulayıcı ve dönüştürücü yönlerini de ön plana çıkarıyor. Özellikle, Ariş’in eserlerinde deri ve köseleyi kullanarak, yaşamın ve doğanın karmaşık ilişkisini, insanın bedeni ve nesneler arasındaki sınırları sorgulayan derin temalar öne çıkarken; Attia’nın büyük ölçekli yerleştirmesi, politik acıların, adalet arayışlarının ve kolektif bilincin yoğun şekilde hissedildiği güçlü bir anlatıya dönüşüyor. Her iki sergi de, ziyaretçiye sadece görsel bir ziyafet sunmakla kalmıyor, aynı zamanda düşünsel bir yolculuğa davet ediyor.
İÇİNDE YAŞADIĞIMIZ DERİ
Koray Ariş’in farklı dönemlere ve serilere ait heykellerini, atölyesindeki üretim süreçlerine ait nesneleri ve malzemeleri mekâna özgü bir kurgu içinde bir araya getiren bu sergi, sanatçının altmış yıla uzanan heykel pratiğine kapsamlı bir bakış sunmayı hedefliyor. Sergide, figür, ten, tını, hareket ve denge gibi temel temalar, Ariş’in eserleriyle iç içe geçmiş durumda. Yaklaşık 300’e yakın yapıt ve nesne, formun sürekli dönüşümüne tanıklık ederken, aynı zamanda heykel, nesne ve beden arasındaki ezeli ayrımların ortadan kalktığı, yeni ve ortak bir alanın deneyimlenmesine olanak tanıyor. Bu sergi, sanatçının yaşamı ve üretim süreciyle iç içe geçerek, sanatın yaşamın kendisiyle kurduğu derin bağları gözler önüne seriyor.
ASESİNOS! ASEŞİNOS!
Kader Attia’nın “Asesinos! Asesinos!” başlıklı büyük ölçekli yerleştirmesi, 2014 yılında Meksika’nın Guerrero eyaletinde gerçekleşen ve 43 öğrencinin kaçırılarak öldürülmesine ilişkin trajik olaya odaklanıyor. Bu eser, Latin Amerika’da diktatörlük rejimlerinin uyguladığı şiddet ve politik suçların cezasız kalmasıyla ilgili acı bir gerçeğin altını çiziyor. Yerleştirmenin ismini oluşturan “Asesinos! Asesinos!” sloganı, adalet ve hakikat talep eden kitlelerin haykırışını temsil ediyor; bu ifadeyle, baskıya ve şiddete karşı yükselen öfke ve direnişin simgesi haline geliyor.
Attia’nın eseri, sadece geçmişin acılarını değil, aynı zamanda günümüzdeki politik protestoları ve toplumsal mücadelenin evrensel dilini de kapsıyor. Bu büyük ölçekli yerleştirme, bireyselliğin ötesinde kolektif ruhu yücelten ve çokluğun beklenmedik şiirselliğini ortaya çıkaran güçlü bir anlatım biçimi sunuyor. Yükselen kalabalıkların, sessizliğin ve dansın iç içe geçtiği bu eser, izleyiciye, insanlık tarihinin karanlık ve aydınlık yanlarını hafifleten ve dönüştüren bir sanat deneyimi vadediyor. Her iki sergi de, sanatın sadece görsel bir anlatı değil; aynı zamanda toplumsal hafıza ve vicdanın da yansıması olduğunu bir kez daha hatırlatıyor.
