Gündüz Apollon Gece Athena, Side antik kentinin mistik atmosferinde yetişen Defne’nin yetişkinlikte karşılaştığı ruhlar aracılığıyla öteki dünya ile bağ kurmasını konu alır. Yetimhanede başlayan yaşamı, annesinin ruhuyla olan görünür ve görünmez iletişimiyle iç içe geçer; bu süreçte karakterler, geçmişin mitleriyle günümüzün sorunlarını aynı satırda okur. Defne’ye eşlik edenler arasında radikal bir solcu figürü Hüseyin, pavyon şarkıcısı Nazife ve antik dönemin rahibesine dönüşen Antik Hanım yer almakta; her biri, kadınlık deneyimlerini farklı katmanlarda deneyimletir. Bu film, yalnızlık, sahipsizlik ve kadının toplumsal rolüne dair sorulara mizahi ama derin hukuktan yaklaşır.
Yönetmen Emine Yıldırım, senaryoyu ve görsel dili mitolojik figürlerle bugünün dünyasını bir araya getirerek inşa eder. Gündüz Apollon Gece Athena, geçmiş ile şimdinin kesişiminde, toplumsal hafızamızdan kopmayan izlerle, izleyiciyi kendi içsel dünyasına yolculuğa çıkarır. Arafta kalan ruhlar üzerinden kurulan anlatı, sıradan karşılaşmaları bile büyülü bir anlatımın parçası haline getirir.
– Nazife ve Antik Hanım arasındaki etkileşim nasıl kuruldu? Karakterler insan ruhunun araftaki konumuna odaklanılarak ele alındı. Oyuncularla kurduğumuz iletişim, onların içsel çatışmalarını kazandırdı ve bu, filmi katmanlı bir portreye dönüştürdü. İnsanı ve ruhunu merkeze alan bir yaklaşım benimsenerek, karakterler arasındaki bağlar, izleyiciye aşk, sadakat ve özgürleşme arasındaki ince dengenin farkını hissettirdi.
– Filmdeki mücadele teması ve karakterlerin geçişleri üzerine kurulan düşünce, yalnızca bireysel bir reddedişten ibaret değildir; bu, toplumsal mücadeleye dair bir tez olarak da okunur. Hüseyin’in ruhlar arasındaki sınavı, kendi duygusal içsel gerçekliğiyle uyumlu olduğunda ancak anlam kazanır; aksi halde çiğ ve sahici olmayan bir geçiş olurdu. Bu nedenle herkesin geçişi için uygun bir zemin arayışı, izleyiciye kendi dünyasında düşünme fırsatı sağlayan bir bölüm olarak bırakıldı.
Anneliği reddetmek tabusu üzerine odaklanan film, anneliğin kapsayıcı ve çok yönlü halleriyle örtülü bir kırılmayı da ortaya koyar. Kutsal annelik kavramının kadınları bağlayan baskılarını eleştiren metin, her kadının kendi yolunu seçme hakkını savunur. Annelik, bir kapı aralamasıdır; ama bu kapıyı herkesin kendi ihtiyacına göre açık ya da kapalı tutma özgürlüğüyle baş başa kalmak gerekir. Hikâye, bu düşünceleri, karşımıza farklı yaşam deneyimlerini düşey bir kurgu içinde serpiştirir ve her birinin kendi anlatısını kurmasına olanak tanır.
