Bir sergiyi sonuçlar bütünü olarak değil, sürecin kendini göstereceği bir alan olarak okumak, bu gösterinin özsuyu. CerModern’in misafirliğinde buluşan Rewind/Slovenia, Türkiye’den Özgür Eryılmaz, Hakan Esmer, Semih Kaplan, Serdar Leblebici ile Slovenya’dan Ive Subic ve Maja Subic’in ortak üretimini sahneye taşıyor; 6 Kasım-28 Aralık 2025 arasında, görsel bir yolculuk olarak resmin diline taşınıyor. Küratör Erkan Doğanay’ın yön verdiği çerçeve şöyle: “Zamanın Katmanları, Mekânın Hafızası.” Coğrafya yalnızca konum değildir; üst üste yazılan izlerin palimpsesti, yüzeyler arası geçişlerin izini sürer.
IŞIK-GÖLGE İLİŞKİSİ bir kavram olarak serginin temel ritmi hâline geliyor; Rewind grubu, Slovenya’daki üretimlerini Loski Muzej / Skofja Loka Kalesi ekseninde kurulu bir arşın gibi taşıyor. Seçki, bu müzetopografya ile kurulan ilişkinin izlerini, ortak üretimin ve paylaşımın pazarlandığı bir dilde sergiliyor; iki ülke arasında görsel bir köprü inşa ediyor. Müzenin koleksiyonundaki Ivan Grohar ile Subic ailesinin hattı, serginin tarih duygusunu somutlaştırıyor.
Özgür Eryılmaz yolun bir eşik haline gelmesini tasvir ederken, ışık ve gölge arasındaki ilişkiyi spatula izleri ve yüzey katmanları üzerinden yeniden kuruyor. Siyetli bir bakışla bakışın da resmin bir parçası olduğunu hatırlatan bu geçişler, izleyicinin algısını biçimlendiriyor. Eryılmaz’ın yazısında Aruoba’ya atıf, “köprü yolun parçasıdır” ifadesiyle yüzeyler arasındaki geçişi başka bir düzleme taşıyor.
‘KÜLTÜREL KÖPRÜ’ başlığı altında Leblebici, renkleri bir ritim aracı olarak kullanıyor. Skofja Loka’nın kırmızı ve gök mavisi tonlarıyla dolu panoramalar bir duvar üzerinde gezinen yapraklamalarla, renk ve mekân arasındaki sınırları bulanıklaştırıyor. Kromatik yoğunluk, şehrin siluetini tek bir renk alanı halinde okumaya zorlayıp, kültürel köprü kavramını biçimsel bir kurguya dönüştürüyor. Leblebici’nin notları ise serginin iç sesini özetliyor: “Tüm canlılar uyum içinde yaşasın.”
Hakan Esmer, Orhan Veli’nin “Kumrular”ını geçici bir mesele olarak ele alıyor ve yolculuğu bir deneyim olarak konumlandırıyor: «Yolculuk olmalı.» Sisli göl, taş duvarlar ve yağmur sonrası toprak kokusu, bu duyusal işaretleriyle manzarayı betimlemenin ötesinde fenomenolojik bir bakışla sahneye koyuyor. Semih Kaplan, Ptuj Kalesi’ndeki Kurent festivalinin ikonografisini güncel bir plastik dile dönüştürüyor; siyah-beyaz arşiv karelerinden hareketle origami maskeli figürler, yerel mitoloji ile çağdaş bir eylem imgeleri arasında bir köprü kuruyor. Mimariyle kurduğu diyalog, sergi boyunca “yerle temasını” güçlendiren bir dokuyu imliyor.
Ive Subic (1922-1989) üzerinden tarihi katmanlar açılıyor: Partizan dönemi afiş estetiğinden kırsal yaşam temalarına uzanan geniş bir teknik repertuar—yağlıboyadan fresk ve mozaike. Ljubljana’daki Parlamento Binası’ndaki büyük mozaik ile 1979 Preseren Ödülü, Sloven modernizminin ana damarını işaretliyor. Maja Subic (1965) ise geleneği bugüne taşıyarak taşınabilir fresk yüzeyleri, mekânla ilişkili enstalasyonlar ve bilim tarihinden ödünçlenen konularla kavramsal-fresk denemeleri üretiyor.
DURAK NOKTASI olarak adlandırılan bu sergi, yol/yeşil/bellek üçgeninde üç farklı estetik stratejiyi bir araya getiriyor: Eryılmaz’da katman ve eşik, Leblebici’de renk ritmi ve panorama, Esmer’de iç yolculuğun imgesi. Kaplan’ın performatif ikonografisiyle Subic ailesinin iki kuşak hattı, sergiyi bugüne ve tarihe bağlayan bir at asa yapıyor. CerModern’in salonlarında dolaşırken fark edilecek olan şu ki, bu sergi bitmişlik vaadiyle değil; süreç sanatının kamusal alanda bir durak noktası olarak açılmasıyla kurulan bir deneyimdir.
