DEHB, sadece çocuklukla sınırlı kalan bir gelişimsel farklılık değildir; yaşamın her aşamasında bireyin eğitim, iş ve sosyal ilişkilerinde zorluklar yaratabilir. Türkiye’de ise bu durum hâlâ tam olarak tanınmamaktadır. Özellikle erişkinler arasında tanı olanaklarının artmasına paralel olarak tanı sayılarında da bir yükseliş gözlenmektedir; bunun nedeni yalnızca erişkinlere yönelik tanı imkânlarının gelişmesi değil, aynı zamanda toplumsal farkındalığın artmasıdır.
Psikiyatrist Şahut Duran, Türkiye’deki çalışmalarda erişkin DEHB’sinin önemli bir halk sağlığı problemi olarak kabul gördüğünü belirtmektedir. “Çocuk psikiyatrisi polikliniklerinde başvuran erişkinlerde DEHB’nin belirgin oranlarda görüldüğünü” vurgulayan Duran, tanının yalnızca çocuklar için algılanmasının gecikmeli başvurulara ve hatalı tedavi planlarına yol açtığını ifade etmektedir. Birçok erişkinde hiperaktivite belirtisi baskın olmadığından DEHB olabileceği düşünülmez; ancak erişkinlerde tablo genellikle dikkatsizlik, organizasyon güçlüğü, erteleme, unutkanlık ve zihinsel huzursuzluk biçiminde ortaya çıkar.
Çocuklukta DEHB tanısı almış bireylerin yaklaşık yarısında belirtiler yetişkinliğe de taşınır; fakat bu belirtiler yeni bir şekil kazanır. Çocuklukta aşırı hareketlilik baskınken, erişkinlikte dikkatsizlik, dağınıklık, dürtüsel karar alma ve duygusal dalgalanmalar öne çıkar. Erişkin DEHB tedavisi sadece ilaçla sınırlı değildir; kapsamlı bir yönetim yaklaşımı gerektirir.
‘SİSTEM KAYNAKLI’ olarak nitelendirilen bu durum, bireylerin yaşamını önemli ölçüde etkileyen zorlukların çoğunun eğitim ve sosyal sistemlerden kaynaklandığını gösterir. Eğitim sistemi, uzun süreli dikkat, hızlı işlem kapasitesi ve çok adımlı görevleri ödüllendirme eğilimindedir; bu nedenle DEHB’li öğrenciler sıkça dalgın veya tembel olarak damgalanır, bu durum ise akademik özgüven ve motivasyonu olumsuz yönde etkiler.
