İstanbul Anadolu Sulh Hukuk Mahkemesi’nde kiracı aleyhine 5 Kasım 2025 tarihinde açılan kira tespit davasında, ev sahibi artıkçağına rağmen usul kurallarını göz ardı ederek hareket etti. Kiracı, 9 Ocak 2020 tarihli sözleşmeye dayanarak yaklaşık 6 yıldır aynı taşınmazda oturuyordu ve istemiş olduğu yeni kira bedelinin hesaplanmasını talep eden taraf oldu. Ev sahibinin taleplerinde en dikkat çekeni, enflasyon ve rayiç bedeller çerçevesinde belirlenen yeni bedellerdi; ancak bu taleplerin usule uygun şekilde yürütülmediği belirtildi. İhtarname göndermeden ve arabuluculuk sürecine gerekli katılımı sağlamadan davayı açan ev sahibinin bu süreçte nelere dikkat etmesi gerektiği konuları da mahkeme tarafından değerlendirildi.
Kiracı savunmasında, talep edilen yüksek bedelin bölgedeki emsal kira oranlarının çok üzerinde olduğuna işaret ederek, rakamların fahiş ve afaki nitelikte olduğuna vurgu yaptı. Ayrıca davanın esasından çok, usule ilişkin hataların öne çıktığı belirtildi: kanunla öngörülen süre içinde kira tespit davasını açmamak, gerekli ihtarnameyi göndermemek ve arabuluculuk sürecine usule uygun biçimde dahil olmamak gibi noktalar dikkat çekti.
Mahkeme, taraflar arasındaki anlaşmazlığın taraflarca feragat edilmesi durumunda davanın reddine karar verirken; arabuluculuk ücretinin nasıl tahsil edileceği konusunda da önemli bir karar verdi. Ev sahibi, 5 Ocak 2026 tarihinde feragat ettiğini beyan etti ve mahkeme bu feragatı kabul etmese davası reddetti. Ancak bu kararın en kritik tarafı, 3.340 TL’lik arabuluculuk ücretinin davacı konumundaki ev sahibinden tahsil edilerek Hazineye kaydedilmesine hükmetmesi oldu. Bu hüküm, usule uygun olmayan süreçlerle dava açanların karşısına önemli bir yaptırım örneği olarak çıktı.
Uyarı niteliğinde vurgular ise şu şekilde öne çıktı: Arabuluculuk Kanunu’nun 18/A maddesi, taraflardan birinin arabuluculuk sürecine başvurmadan veya süreci eksik tutarak dava açması hâlinde, davanın reddedilmesi durumunda arabuluculuk ücretinin davacı taraftan alınacağını belirtir. Bu karar, süreci usule uygun biçimde yürütmeyen veya arabuluculuğu atlayanlar için adeta bir yaptırım niteliği taşıyor ve devletin arabuluculuk ücretini zaruri bir ödeme olarak üstlenmesini gerektirebiliyor. Dolayısıyla süreci doğru işletmeyenler, arabuluculuk ücretini “ceza” gibi ödemek zorunda kalabilir şeklinde özetlendi.
