Northwestern Üniversitesi mühendisleri, birbirine bağlanabilir modüllerden oluşan yeni bir robot ailesi geliştirerek “bacaklı metamakine” kavramını hayata geçiriyor. Her modül, bağımsız bir mini-robot gibi davranıyor ve gerektiğinde tek başına hareket edebiliyor. Modüller arasında kurulan bağlantılar, tek ama güçlü bir birliktelik oluşturarak olağanüstü dayanıklılık sunuyor.
Her birim kendi içerisinde bir devre kartı, pil ve motor barındırıyor; böylece tek başına yuvarlanabilir, zıplayabilir ya da gerektiğinde birbirine kenetlenerek büyük bir araya geldiklerinde daha fazlasını yapabilirler. Modüllerin uzunluğu yaklaşık yarım metreyi buluyor ve iki çubuk görünümündeki segmentler, merkezi bir küresel bağlantı noktasıyla birleşiyor.
Çalışmanın başyazarı Sam Kriegman, robotların merkezinde sanki bir “yaşam sistemi” bulunduğunu belirtiyor: içinde sinir sistemi, metabolizma ve kas işlevleriyle uyumlu bir donanım yer alıyor ve bu da onları benzersiz kılıyor. Modüller yalnızca tek bir eksende dönme yeteneğine sahip olsa da, sonucu şaşırtıcı bir çeviklik ve akıllılık sunuyorlar.
Yapay zeka tarafından tasarlanan bu gövde biçimleri, geleneksel mühendislik yaklaşımlarını aşan, tuhaf ve uzaylıya benzer görünümler sergiliyor. Doğadan esinlenen hareketler ise fok balığının dalgalı yüzüşünü, kertenkele süratini veya kanguru sıçramasının gücünü andırabiliyor.
Parçalanıp parçalarına ayrıldıklarında bile çalışmaya devam ederler sözü, bu robotların en dikkat çekici özelliklerinden birini özetliyor. Hasar gördüğünde ana gövde hareket formunu anında yeniden düzenleyebiliyor; kopan parça da pasifleşmiyor, bağımsız bir ajan gibi hareket etmeye devam ediyor ve uygun zamanda ana yapı ile yeniden birleşebiliyor. Kriegman’ın ifadesiyle, bu robotlar gerçek dünyaya evrimleşmiş bir bilgisayar dünyasının fiziksel tezahürü olarak düşünülüyor ve montaj sonrası adeta yere inip koşmaya başlıyorlar. Ters dönseler dahi yönlerini toparlayabiliyorlar ve her bir modül bağımsız olarak görev üstlenebiliyor.
Geliştirme ekibi, yapay zekanın yönlendirdiği bu tasarımların gerçek kullanım potansiyelini görmek için üç, dört ve beş bacaklı fiziksel prototipler üretti. Zemin türleri, kumdan köklerle kaplı alanlara kadar değişen koşullarda testler gerçekleştirildi ve her prototip, dayanıklılık sınavlarında kendini kanıtladı.